Wakas

Wakas

Isang katagang sumasagi sa isip ko

Salitang inaantay ko

Ang salitang magpapalaya sa TAYO.

Kailan?

Kailan nga ba matatapos to?

Kailan ba ako hihinto?

Kailan ko ba masasabing ako’y malaya na?

Ngunit parang naisip ko

Mali ata ang tanong ko

Hindi dapat KAILAN

Ngunit siguro dapat mag uumpisa sa SAAN.

Saan ba mag uumpisa ang wakas,

O wawakasan nalang ang naumpisahan.

Palalayain nalang ba kita ng tuluyan

O pipiliting kumapit sa laylayan?

Wari’y isang paulit ulit na siklo lamang,

Ang guguhit sa mapaglarong tadhana.

Magmamahal, masasaktan, luluha

Ngunit babalik ang puso kung saan ito nakaramdam ng sayanat tuwa.

Ang pag ibig ay isang malaking sugal

Na lahat tayo ay taya,

Isang malaking pasugalan

Na hindi ko alam kung panalo

O magiging isang talunan sa dulo.

Para isang laro

Na gustong gusto kong ipanalo

Walang pakialam sa dami ng kalaban ko

Walang ibang iniisip

Kundi ako’y hindi magpapatalo.

Pero bakit ganun?

Bakit ako ang ginawa mong laro?

Larong mukhang hindi mo sineryoso

Ako ay naging isang laro na hindi mo na isinugal

Kundi iyong pinatalo ng wala man lang kalaban laban.

Saan ?

Saan na ako magsisimula?

Ngayong iniwan mo akong mag isa.

Saan ako mag uumpisa?

Ngayong ako pala’y isinuko mo na.

Ngunit nais kong malaman mo

Bago ako umayaw

Paulit ulit muna akong umintindi

Bago ako tumahan

Ilang beses muna kitang iniyakan

At bago kita sinukuan

Ilang beses kong isiniksik ang sarili

Ilang beses akong lumaban

Ilang beses kong ipinilit sa sarili

Ang mga salitang “laban lang, mananalo ka rin”.

Ngunit ikaw na mismo

Ang nagmulat sa akin ng totoo

Na kahit anong kapit,iyak at laban ko

Hindi na muling mababalik ang dating TAYO

Hanggang sa matauhan ako

Na wala ng tayo

Hindi ako sumuko dahil gusto ko

Sumuko ako dahil isinuko mo ako kahit lumalaban pa sana ako.

Wakas

Isang katagang sigurado na ako

Salitang iniiwasan ko nung mayroon pang TAYO

Dahil gustong gusto kong ilaban ang ikaw at ako.

Ngunit eto pala ang salitang magpapabalik sa mga ngiti ko.

Ang salitang magpapalaya sa sarili ko.

Sa paikot ikot na mundong punong puno ng kapusyawan.

Malungkot pero masaya.

Malungkot dahil natapos ang TAYO

Pero masaya dahil ako’y malaya na.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s